Γράφει ο Αθανάσιος Καμηλάρης

Πολύς λόγος και παράπονα γίνονται για το “ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς” και την δήθεν επικράτηση των ιδεών της.

Για να δούμε όμως τι καταγράφεται στην σημερινή πραγματικότητα.

Πρίν από 2-3 χρόνια κάθε επένδυση δημόσιας περιουσίας και πώλησή της σε ιδιώτες επενδυτές του εσωτερικού ή εξωτερικού χαρακτηρίζετο ώς “ξεπούλημα” και τα συνδικάτα της Αριστεράς με συλλαλητήρια και απεργίες κατάφερναν συχνά να τις ακυρώσουν.

Σήμερα γίνονται καθημερινά επενδύσεις και όχι μόνο δεν ανοίγει μύτη αλλά στις δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι οι πολίτες αντιμετωπίζουν τις επενδύσεις με ανακούφιση και ελπίδα για άνοδο του βιοτικού επιπέδου τους.

Πρίν από 2-3 χρόνια κάθε στρατηγική συμμαχία και πρόγραμμα εξοπλισμού της Χώρας χαρακτηρίζετο από την Αριστερά σαν εκχώρηση της Εθνικής μας κυριαρχίας και οι συγκεντρώσεις είχαν την τιμητική τους.

Σήμερα με συντριπτική πλειοψηφία οι πολίτες διάκεινται θετικά σε όλες τις συμφωνίες που εχουν υπογραφεί.

Πρίν από 2-3 χρόνια δεν τολμούσε κανείς να αγγίξει τα “κεκτημένα” των συνδικαλιστών με κάποιο εργατικό νομοσχέδιο και καρατομήθηκαν υπουργοί μεταρρυθμιστές που τόλμησαν να τους αγγίξουν.

Σήμερα το εργατικό νομοσχέδιο ψηφίστηκε με την Αριστερά να υποχρεώνεται να υπερψηφίσει περισσότερα από τα μισά άρθρα του εργατικού νομοσχεδίου και δεν γέμισαν ούτε πεζοδρόμιο οι συγκεντρώσεις που διοργανώθηκαν.

Πρίν απο 2-3 χρόνια ήταν αδιανόητο να ψηφισθεί η απλή κατοχή και μεταφορά των μολότωφ σαν κακούργημα και σήμερα το νομοσχέδιο πέρασε αβρόχοις ποσί.

Λόγω και της ημέρας να πώ και γιά την επέτειο του Πολυτεχνείου που αποτελούσε ταμπού και κανείς φιλελεύθερος πολίτης δεν διανοείτο να αμφισβητήσει τους μύθους που έπλασε η Αριστερά και να δημοσιεύσει τα πραγματικά γεγονότα.
Χαρακτηρίζετο απριόρι σαν “χουντικός”.

Σήμερα βλέπουμε ότι όλο και περισσότεροι πολιτικοί και πολίτες να δημοσιεύουν τα πραγματικά γεγονότα και να αποκαλύπτουν την μετέπειτα εκμετάλλευση των πρωταγωνιστών για ίδιο πολιτικό και οικονομικό όφελος.
Μπορεί ορισμένα ΜΜΕ και δημοσιογράφοι να κάνουν απέλπιδα προσπάθεια να συντηρήσουν όλα αυτά αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι πολίτες πλέον έχουν στρέψει την προσοχή τους στην βελτίωση του βιοτικού τους επιπέδου και της καθημερινότητάς τους.

Οι φιλελεύθερες ιδέες έχουν επικρατήσει κατα Κράτος και το πολιτικό παιχνίδι θα παιχθεί πλέον με όρους παρόντος και μέλλοντος.

Το παρελθόν ελάχιστα απασχολεί πλέον του πολίτες και τα αλαλάζοντα κύμβαλα δεν βρίσκουν ευήκοα ώτα.

Λόγω λοιπόν της σχεδόν 5ετους διακυβέρνησης της Αριστεράς η πλειοψηφία των πολιτών έγινε πλέον καχύποπτη και αδιάφορη στα αριστερά συνθήματα και φρασεολογία της.
Ο αντίπαλος πλέον του Φιλελευθερισμού είναι ο κακός εαυτός του και όχι η Αριστερά.