Με τον ΣΥΡΙΖΑ να κατατρύχεται από το σύνδρομο Πολάκη και τον εκ Χανίων εντατικολόγο (και πρώην Δήμαρχο με ενθουσιωδώς ομολογημένα διπλά βιβλία) να έχει βάλει στην εντατική την δήθεν Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος, την οποία απαξίωσε, πριν καλά – καλά λειτουργήσει, ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε ένα, ακόμη σάλτο μορτάλε προς την προσωπική του ακύρωση από του βήματος της Βουλής στη συζήτηση για την πανδημία covid 19 και τις επιπτώσεις της.

Του Χρήστου Υφαντή

Παντελώς ανίκανος να αντιληφθεί τις κοινωνικές προτεραιότητες και να διαμορφώσει μια πολιτική ευρείας συναίνεσης, ώστε να ευνοηθεί από μια στάση ευθύνης απέναντι στις μακάβριες εξελίξεις, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε και πάλι άκρως κομματικός και ακραία διχαστικός, με λόγο εκβιαστικό προς την κυβέρνηση και τιμωρητικό προς την κοινωνία.

Ένας Τσίπρας, στυγνός εκβιαστής υπέρ εξελίξεων που έχουν ως στόχο την ακύρωση του υγειονομικού αφηγήματος της κυβέρνησης, δεν βρήκε χώρο να παρουσιάσει μια πολιτική συναίνεσης σε ένα ελάχιστο, έστω, όριο και επέλεξε να προβάλλει ως αιτήματα της «κυβερνώσας αριστεράς» τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για ένα κοινά συμφωνημένο σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης και την τοποθέτηση ενός Υπουργού Υγείας κοινής αποδοχής, ως εάν το θέμα της πανδημίας να είναι πολιτικό (κάτι σαν κρίση θεσμών), να αφορά στην επιβίωση ή όχι των πολιτικών σχηματισμών και όχι του λαού και να μπορεί να επιλυθεί με τεχνικές κομματικών συμφωνιών με την πανδημία απέναντι να απειλεί ολόκληρη την κοινωνία.

Ακραίος υπερασπιστής μιας «κοινής» πολιτικής που προκύπτει, κατ’ αυτόν, από τον μέσο όρο των προσεγγίσεων των πολιτικών κομμάτων και όχι από τις δεδομένες επιστημονικές παραδοχές που εφαρμόζονται σε ολόκληρο τον πλανήτη, έθεσε, στην ουσία, τη διαδικασία αντιμετώπισης μιας κορυφαίας κρίσης με παγκόσμια απήχηση υπό την αίρεση κομματικά συμφωνημένων πολιτικών (λες και θα την αντιμετωπίσουν τα πολιτικά γραφεία της Κουμουνδούρου και της Πειραιώς) για να πετύχει να αποκτήσει κεντρικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας «εκποιώντας» τα ρετάλια της δήθεν πολιτικής του πρότασης.

Καμία αυτοκριτική για τις μεγαλειώδεις παλινωδίες του υπέρ της άρσης των μέτρων τον Μάιο και υπέρ της εφαρμογής των μέτρων τον Οκτώβριο, καμία ενσυναίσθηση για την κατάσταση που αντιμετωπίζει η χώρα, κανένα σχέδιο για την οικονομία πέραν των ακραίων παροχών προς όλους και για όλους, καμία σαφής δήλωση υπέρ της αυτοπειθαρχίας της κοινωνίας και υπέρ των μέτρων. Μια στο καρφί και μια στο πέταλο, όπως συμβαίνει και με τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην επέτειο του Πολυτεχνείου, για την οποία η επίσημη κομματική θέση είναι «συμβολικός εορτασμός με ολίγη από πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία» την ώρα που η ανεπίσημη, επίσημα διακινούμενη εντός του κόμματος και της νεολαίας, είναι «ναι» στην πρόσκληση των γκρουπούσκουλων κάθε είδους για «μαχητικό και μαζικό εορτασμό».

Μοναδικός οδηγός του κ. Τσίπρα στη συγκυρία που κυριαρχεί στη χώρα είναι η γνωστή στείρα και συνθηματολογική αντιπολίτευση, που εργαλειοποιεί τις κρίσεις υπέρ, δήθεν, αριστερών πολιτικών την αξία των οποίων η κοινωνία την έχει βιώσει και την έχει απορρίψει μαζικά, εξέλιξη που δεν πτοεί τον κ. Τσίπρα, που σαν άλλος «αήττητος» συνεχίζει να την διατυπώνει ελπίζοντας στην αξία της επανάληψης ή στην κούραση της κοινωνίας για να ακουστεί.

Εννοείται, πως η τακτική αυτή διαμορφώνεται, ως εάν βαθμό, από την ανάγκη να αποκρουστεί ο καθημερινός βιασμός των κομματικών διαδικασιών από τις συνιστώσες και να ελεγχθεί η αποσάρθρωση του κομματικού ιστού από τις διάφορες ομάδες και ομαδούλες και της ηγετικές τους φιλοδοξίες, αλλά παραμένει πάντα μια πολιτική επί ματαίω, δηλαδή άνευ πρακτικής σημασίας.

Για την κυβέρνηση αυτές οι δημόσιες εμφανίσεις του κ. Τσίπρα και ο εξαιρετικά διχαστικός και άκρως κομματικός λόγος του είναι βούτυρο στο ψωμί της, ειδικά αν συνδυαστεί με τους διάφορους Πολάκηδες της Κουμουνδούρου και εκείνες τις αστείες κομματικές διαδικασίες, δήθεν, ελέγχου της συμπεριφοράς του Κρητικού πολιτικού, τις οποίες ο αψύς, ο τσαμπουκαλεμένος με τα σωθικά του πρώην υπουργός τις ξεφτίλισε χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, χωρίς να συναντήσει καμία αντίσταση.

Πανηγυρίζει η Πειραιώς στη θέα ενός Πολάκη να εγκαταλείπει την κομματική διαδικασία απολύτως δικαιωμένος και πολιτικά επιβλητικός κι ένα Τζανακόπουλο να ψάχνει να κρυφτεί στα φουστάνια της Γεροβασίλη.

Ο νέος κίνδυνος που απειλεί πλέον τον κ. Τσίπρα ακούει στο όνομα «Φώφη Γεννηματά», καθώς οι βελτιωτικές κινήσεις της επικεφαλής του ΚΙΝΑΛ αρχίζουν και δημιουργούν μικρά μεν, υπαρκτά δε ρήγματα στην κομματική διαστρωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ και κατατρώγουν σιγά – σιγά το άλλοτε σφριγηλό κομματικό σαρκίο.

Το ΚΙΝΑΛ στην τελευταία περίοδο δείχνει να ανταποκρίνεται θετικότερα στην ανάγκη της κοινωνίας για μια ευρεία πολιτική συναίνεση υπέρ της κοινωνικής υγείας και της αντιμετώπισης της πανδημίας με την στάση του αυτή να δημιουργεί προσδοκίες και να εγγράφει υποθήκες για την μετά την πανδημία πολιτική περίοδο.

Source link

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here