Γράφει ο Αθανάσιος Καμηλάρης

Παρακολουθώντας τις δημοσκοπήσεις βλέπω ότι το ΚΙΝ.ΑΛ. παρουσιάζει μιά δυναμική και εμφανίζει για πρώτη φορά διψήφια ποσοστά από το 2015.

Αυτή η επανασυσπείρωση της κεντροαριστεράς προκύπτει σαφώς από τα όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό στο χώρο του ΚΙΝ.ΑΛ.

Τόσο ο πρόωρος θάνατος της Φώφης Γεννηματά όσο και οι επικείμενες εκλογές για νέο Πρόεδρο λογικό ήταν συναισθηματικά και πολιτικά να συπειρώσουν τους κεντροαριστερούς πολίτες.

Σήμερα βλέπουμε αυτήν την συσπείρωση πρίν την επικείμενη εκλογή Προέδρου καθώς όλοι οι υποστηρικτές και των 6 υποψηφίων βρίσκονται κάτω από την ίδια “ομπρέλλα” και προσδοκούν την εκλογή του εκλεκτού τους.

Το στοίχημα και το ζητούμενο είναι να δούμε μετά την εκλογή του νέου Προέδρου, πόσοι από τους υποστηρικτές των χαμένων υποψηφιών θα εξακολουθήσουν να παραμένουν συσπειρωμένοι γύρω από τον νέο Πρόεδρο.

Πιστεύω ότι δεν είναι θέμα του οποιουδήποτε νέου Προέδρου να πετύχει την ενότητα μετά την εκλογή του αλλά είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας των υποστηρικτών πολιτών των υπολοίπων.

Μέλλει λοιπόν να δούμε κατά πόσο η νοοτροπία των προσωπικών επιδιώξεων και πρακτικών έχει αλλάξει στους κεντροαριστερούς πολίτες μετά τα απανωτά στραπάτσα που υπέστησαν από το 2010 και μετά.

Σε περίπτωση που εξακολουθήσουν να έχουν την ίδια νοοτροπία και αρχίσουν οι υπονομεύσεις εκ των έσω, προβλέπω τον χώρο τους να “λεηλατηθεί” από την Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ, πολύ σύντομα.

Θεωρώ ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουν για να παραμείνουν υπολογίσιμη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό.