Στο βωμό της κομματικής σκοπιμότητας θυσιάζει κάθε θετική πρωτοβουλία ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ βρίσκεται διαρκώς εγκλωβισμένος στη λογική του κάνουμε το άσπρο-μαύρο.

Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης εμφανώς αγχωμένος από την κατάρρευση που παρουσιάζει ο ίδιος και το κόμμα του σε όλες τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, δεν διστάζει να κριτικάρει ακόμη και πρωτοβουλίες με εθνική ακτινοβολία, όπως η υπογραφή της συμφωνίας κήρυξης ΑΟΖ με την Αίγυπτο, προκειμένου να σηκώσει για λίγη ώρα αντιπολιτευτική σκόνη, να κρύψει την πολιτική του γύμνια και την ένδεια σοβαρών και αξιόπιστων προτάσεων που θα έπρεπε, σεβόμενος τον θεσμικό του ρόλο, να είχε αναδείξει ενώπιον του ελληνικού λαού.

Πώς να δικαιολογήσει εξάλλου η κοινή γνώμη το γεγονός ότι έσπευσε χωρίς καν να έχει διαβάσει τη σχετική συμφωνία να σηκώσει παντιέρα, προσφέροντας μ’ αυτό τον τρόπο επιχειρήματα στην απέναντι όχθη.

Το αδιέξοδο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι εμφανές σε κάθε δημόσια τοποθέτηση  του, καθώς οι παρεμβάσεις του στερούνται πολιτικού περιεχομένου και εναλλακτικής πρότασης.

Ο ίδιος βρίσκεται κολλημένος σε μία παλαιομοδίτικη αντιπολιτευτική τακτική, προσδοκώντας να πετύχει την συσπείρωση του προσωπικού του ακροατηρίου με διάφορες κορώνες και συνθηματολογία βγαλμένη από το μακρινό παρελθόν που δεν πείθει κανένα.

Οι έννοιες «αρραγές εθνικό μέτωπο», «σοβαρή πολιτική παρουσία» και «διάκριση του εθνικού και του κομματικού συμφέροντος» είναι άγνωστες για τη σημερινή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζει να ακροβατεί στο σχοινί του λαϊκισμού και του διχασμού, ναρκοθετώντας το πολιτικό μέλλον της παράταξης του.

Source link