Γράφει ο Αθανάσιος Καμηλάρης

Πάντα έλεγα ότι “ο Τσίπρας απευθύνεται σε κοινό που πολύ λίγα γνωρίζει από οικονομικούς όρους και κάνει ορισμένες λέξεις συνθήματα που βρίσκουν ευήκοα ώτα στους ανενημέρωτους”.

Έτσι λοιπόν και αυτές τις ημέρες σπεκουλάρει με την λέξη “πτώχευση”!
Μιά λέξη που στα αυτιά του καθενός ηχεί αρνητικά αλλά στην νομική ορολογία σημαίνει ότι εφ’όσον χαρακτηριστεί μιά επιχείρηση πτωχευμένη, μετά από δικαστική απόφαση, τότε σταματούν να την “κυνηγούν” τα χρέη της.

Μέχρι τώρα αυτό ίσχυε μόνο για εταιρίες και επιχειρήσεις.

Με αυτό το νομοσχέδιο επεκτάθηκε και στα φυσικά πρόσωπα δηλαδή στον κάθε πολίτη που χρωστάει.

Προσωπικά ποτέ δεν ήμουν υπέρ διακανονισμών και ευνοϊκών ρυθμίσεων των οφειλετών, εκτός από ειδικές συνθήκες φυσικών καταστροφών και για λόγους υγείας.
Όποιος παίρνει δάνειο θα πρέπει να σκέφτεται και πώς θα το εξοφλήσει εάν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχε προβλέψει.

Πολλά λαμόγια στο παρελθόν έχουν επωφεληθεί από τέτοιες ρυθμίσεις.
Παραθέτω και τον ορισμό της πτώχευσης.

“Η πτώχευση είναι η νομική κατάσταση εκείνη στην οποία μεταπίπτει έμπορος, ή εμπορική εταιρεία όταν “μόνιμα και ολοσχερώς” αδυνατεί να ικανοποιήσει τους δανειστές ή άλλους οφειλέτες. Η πτώχευση κηρύσσεται μόνο με δικαστική απόφαση. Τόσο η διαδικασία όσο και οι επιπτώσεις εξ αυτής διέπονται από το Πτωχευτικό Δίκαιο που αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο του Εμπορικού Δικαίου.
Στη πράξη η πτώχευση αποτελεί «συλλογική διαδικασία», μια διαδικασία δηλαδή, που προβλέπεται σε περιπτώσεις αφερεγγυότητας επιχειρήσεων.  Όταν κηρυχθεί η πτώχευση, οι δανειστές του οφειλέτη δεν μπορούν να ασκήσουν ατομικά καταδιωκτικά μέτρα εναντίον του, αλλά ενώνονται σε μια «ομάδα», τα δικαιώματα της οποίας ασκούνται από το «σύνδικο», με σκοπό τη συνολική εκποίηση της περιουσίας του οφειλέτη και την ίση μεταχείριση όλων των πιστωτών.

Αποφεύγονται έτσι ο πανικός των πιστωτών, η σώρευση δικών, η σπουδή στην κατάσχεση των επιμέρους περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη και τελικά η καταστροφή της επιχείρησής του.”