Πιστός στην κομματική νομιμότητα και τις πολιτικές προτεραιότητες του τελευταίου οχυρού του καθαρού, του αγνού σταλινισμού, του ΚΚΕ, ο Δήμαρχος Πάτρας κ. Πελετίδης ανακήρυξε, μέσα από μια ανακοίνωση – μνημείο πολιτικής καθυστέρησης, persona non grata τον Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα κ. Πάϊατ, όταν ο τελευταίος τόλμησε να αποδεχθεί την πρόσκληση της ιστορικής εφημερίδας «Πελοπόννησος» να παραστεί σε εκδηλώσεις σε συνεργασία με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας…

Του Χρήστου Υφαντή

Ο κ. Πελετίδης δεν έκανε κάτι παρανοϊκό για την Ελλάδα της μεταπολιτευτικής περιόδου, ούτε κάτι πρωτόγνωρο στον μικρόκοσμο της εγχώριας «κανονικής» αριστεράς. Υπήρξαν περίοδοι που διάφορες γραφικές κομμουνιστικές φιγούρες (μετά ή άνευ επαναστατικού μύστακος) ανά τη χώρα αποφάσιζαν, συνήθως σε συνεδρίαση της ΚΟΒας, ότι ο τάδε πολιτικός (προφανώς και καταφανώς δεξιός, άρα αντιδραστικός) είναι ανεπιθύμητος ή ότι η περιοχή τους είναι αποπυρηνικοποιημένη ζώνη, όπερ σημαίνει πως σε περίπτωση πυρηνικού πολέμου η ραδιενέργεια θα περάσει απόξω από τα σύνορα της.

Το σπορ γνώρισε μεγάλη άνθηση στην πρώτη περίοδο ΠΑΣΟΚ, τότε που τα αριστερά παράσημα ήταν το ασφαλέστερο διαβατήριο προς την εξουσία (συνήθως την τοπική) και στην απόκτηση τους εμφανίζονταν να ομνύουν εκατοντάδες υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες στη χώρα, κάποιοι από αυτούς τοποθετούσαν και επιγραφές στις εισόδους των πόλεων με τις οποίες ανακοίνωναν τις αποφάσεις τους.

Στην Ελλάδα που ζούσε την επαναστατική της νιότη και στην αριστερά που η επίκληση της νομιμοποιούσε στην κοινή συνείδηση το ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ της πρώτης περιόδου ένας Πελετίδης δεν θα προκαλούσε καμία εντύπωση, αντίθετα θα ήταν απολύτως συμβατός με τα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ή το «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» ή ακόμη το… εδαφολογικό «Έξω οι βάσεις του θανάτου».

Από την περίοδο των αρχών του ογδόντα μέχρι σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες. Το διαβόητο μπλοκ των χωρών του αποκαλούμενου υπαρκτού σοσιαλισμού εξελίχθηκε ιστορικά μέσα από συγκρούσεις και ανατροπές και κατάντησε μια «ενιαία» δικτατορία με ακροδεξιούς ηγέτες, οι Αμερικάνοι αποδείχθηκαν «άγιοι» σε σχέση με τους Σοβιετικούς, οι διεθνείς ισορροπίες αναδιατάχθηκαν, οι πρώην σοσιαλιστικές πατρίδες σκοτώνονταν ποια θα πρωτομπεί στο ΝΑΤΟ, αλλά… ο Πελετίδης παρέμεινε πιστός στα ιδανικά του συντρόφου Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (είναι η φυσική μετεξέλιξη του συντρόφου Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ), οπότε βουρ στον πατσά και μακριά από εμάς τους αγνούς, τους αυθεντικούς κομμουνιστές η ιμπεριαλιστική χολέρα!!!

Η ανακοίνωση του κ. Πελετίδη είναι, σε πρώτη ανάγνωση, ανέκδοτο, μια γραφική, τουριστική σχεδόν, απόπειρα να επανακάμψει στην πολιτική καθημερινότητα η ψυχοπαθολογία της παλαιοκομμουνιστικής απομόνωσης, μέσω της οποίας επιβεβαιώνεται ο αυθεντικός κομματικός λόγος και στέκει ορθό κι ανεπηρέαστο το Σπίτι του Λαού στον Περισσό κατάλληλα περιφραγμένο για τον φόβο των δεξιών Ιουδαίων …

Δεν παύει, όμως, να είναι και μια ευθεία προσβολή από ένα εκλεγμένο τοπικό άρχοντα, που διαχειρίζεται (υποτίθεται) τα συμφέροντα της πόλης και του συνόλου (;) των κατοίκων της, προς μια άλλη χώρα, μια πολύ μεγάλη και σημαντική χώρα και τον κύριο εκπρόσωπο της εντός των ορίων της ελληνικής δημοκρατίας.

Ο παλαιοκομμουνιστικός χαβαλές του κ. Πελετίδη δεν θα απασχολούσε σοβαρά κανένα αν περιορίζονταν εντός της ΚΟΒ του Δήμου, της Αχτίνας του Κέντρου, του Γραφείου της Πόλης της Πάτρας του ΚΚΕ ή ανακοινώνονταν στον Ριζοσπάστη. Κομματικό μέλος είναι ο κ. Πελετίδης δικαιούται (;) να δημοσιεύει ανακοινώσεις ή να προτείνει αποφάσεις εντός των κομματικών οργάνων, με την επισήμανση πως αυτές θα πρέπει να είναι εντός γραμμής, αλλιώς θα τον φάει το μαύρο σκοτάδι της σοσιαλιστικής ιδεολογικής επαγρύπνησης.

Ο Δήμος της Πάτρας, όμως, δεν είναι ούτε η ΚΟΒα του ΚΚΕ, ούτε ένας χώρος προνομιακός για να ασκούνται κομματικές πολιτικές που προβοκάρουν την επίσημη θέση και στάση της χώρας και της κυβέρνησης στη διεθνή σκηνή, στις συμμαχίες της και στις συνεργασίες της.

Προφανώς, ο κ Πάϊατ έχει εγγράψει, όπως είναι φυσικό, στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις αντιιμπεριαλιστικές ευαισθησίες του κ. Πελετίδη, δεν έχει χρόνο να ασχολείται με σταλινικές γραφικότητες. Και στην Πάτρα θα πάει και στις εκδηλώσεις θα παραστεί, αγνοώ αν «θα δώσει εντολή στην ραδιενέργεια» να προσπεράσει την πρωτεύουσα της Αχαΐας, αν κάποτε διαχυθεί στο περιβάλλον, ίσως από κάποια βόμβα ή αν «θα απαγορεύσει» στα αμερικανικά μαχητικά να προσγειώνονται στον Άραξο και να εκπαιδεύονται παρέα με τα δικά μας F 16.

Υπάρχει, όμως, ένα θέμα για την ελληνική πολιτεία και την κυβερνητική κανονικότητα όταν ένας εκλεγμένος τοπικός άρχοντας αποφασίζει, χρησιμοποιώντας αυτή την ιδιότητα, να εμπλακεί στην εξωτερική πολιτική ή να παίξει στο παιχνίδι των εντυπώσεων στις συμμαχίες της χώρας ή να προσβάλλει ευθέως, στο πρόσωπο του πρέσβη της, μια χώρα ηγέτιδα στις διεθνείς εξελίξεις και στην περιοχή μας.

Νισάφι, πλέον, με αυτές τις παλαιοσταλινικές γραφικότητες και περισσότερο νισάφι με την καταστροφική χρήση πολιτικών αυτοδιοικητικών αξιωμάτων, ακόμη και σε τοπικό, επίπεδο για να διατυπώνονται απόψεις που τσουβαλιάζουν όλους τους πολίτες της περιοχής, χωρίς κανένας να τους έχει ρωτήσει.

Δήμαρχος της Πάτρας εκλέχτηκε (και μπράβο του) ο κ. Πελετίδης, Υπουργός Εξωτερικών μπορεί να προσδοκά ότι θα γίνει όταν η χώρα αναβιώσει την Ένωση Ελληνικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών…

Source link