Γράφει ο Αθανάσιος Καμηλάρης

Ανέκαθεν ο σκοπός του κάθε νομοθέτη και κάθε νομοπαρασκευαστικής επιτροπής ήταν η ικανοποίηση του περί δικαίου αισθήματος του Λαού και της εύρυθμης λειτουργίας του Κράτους.

Στην πορεία είτε λόγω οδηγιών της Ε.Ε. είτε λόγω απόψεων με πολιτικά κίνητρα, αυτό έχει “ξεχειλώσει” και σήμερα βιώνουμε νόμους και ποινές που προκαλούν το περί δικαίου αίσθημα του Λαού.

Ο νόμος Παρασκευόπουλου γιγάντωσε αυτό το φαινόμενο και η εγκληματικότητα συχνά έχει πρωταγωνιστές πρώην καταδικασμένους.

Το επιχείρημα ότι δεν φτάνουν οι φυλακές και χρειάζονται αποσυμφόρηση είναι τουλάχιστον γελοίο για μια Ευρωπαϊκή Χώρα.

Δεν μπορεί το Δικαστήριο να επιβάλλει την ισόβια κάθειρξη σε ένα ειδεχθές έγκλημα και αυτό να μεταφράζεται το πολύ σε 15 χρόνια με τα τερτίπια του νόμου Παρασκευόπουλου.

Είναι πρόκληση για το περί δικαίου αίσθημα και κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.
Όταν λέμε ισόβια να είναι ισόβια. Αλλιώς ας λένε εξ’αρχής 15 χρόνια υπό προϋποθέσεις.

Η μέχρι τώρα επιτυχημένη κυβέρνηση της Ν.Δ. κινδυνεύει να χάσει αρκετούς πόντους έαν δεν παρέμβει γρήγορα και αποφασιστικά στο θέμα.

Ας φτιάξει νέες σύγχρονες φυλακές αλλά ας μην εξακολουθεί να δίνεται στον εγκληματία η δυνατότητα να καλύπτει με τα κέρδη από το έγκλημά του την μικρή ποινή που του επιβάλλεται.
Οι ευεργετικές διατάξεις που μειώνουν τις ποινές θα πρέπει να ισχύουν πραγματικά σε πρόσωπα που επιδεικνύουν ειλικρινή μεταμέλεια και πρόθεση επανένταξης στην κοινωνίας μας.
Οι δράστες ειδεχθών εγκλημάτων σπανίως διαθέτουν αυτές τις προϋποθέσεις αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι με έναν καλό δικηγόρο τις αποκτούν εύκολα.

Εάν ξεφύγει η εγκληματικότητα από πρώην κατάδικους ο λαϊκός θυμός ίσως υπερτερήσει από ότι θετικό έργο παρουσιάσει στο μέλλον η κυβέρνηση.
Κάλλιον του θεραπεύειν το προλαμβάνειν.