Σε κάτι ανάμεσα σε «μητέρα και πεθερά όλων των μαχών» αναγόρευσε ο Αλέξης Τσίπρας τη σύγκρουση με την κυβέρνηση με αφορμή το νέο σχέδιο νόμου «για τα εργασιακά», όπως, υποτίθεται ή περιγράφεται, ότι θα εισαχθεί στη Βουλή από τον αρμόδιο Υπουργό Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.

Του Χρήστου Υφαντή

Οι προσδοκίες του κ. Τσίπρα για μια «πανεργατική κινητοποίηση, που θα αποκρούσει την αντεργατική συμφωνία κυβέρνησης – πλουτοκρατίας» εδράζονται και επιχειρείται να νομιμοποιηθούν με την επίκληση όλων των γνωστών συνθημάτων εργατικού περιεχομένου της προ τριακονταετίας περιόδου.

Ότι το νομοσχέδιο δεν είναι ακόμη γνωστό, ότι δεν έχει κατατεθεί, άρα δεν είναι διαθέσιμο για εκτιμήσεις και κρίσεις, ότι θα υπάρξει περίοδος διαβούλευσης, ότι, τέλος πάντων, ό,τι είναι να γίνει «στη Βουλή και στους δρόμους» χρειάζεται να αποκτήσει από πριν την απαραίτητη βασιμότητα για να είναι ισχυρό και να έχει δυναμική αντίστασης είναι ψιλά γράμματα για ένα πρόεδρο και ένα κόμμα που εναγωνίως αναζητεί δικαιολογία για να υπάρχει και να πολιτεύεται ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για αριστερούς πρίγκιπες απόφοιτους πολυκλαδικών με μέσον κι οι ευκαιρίες να συνδεθούν και πάλι με την κοινωνική πλειοψηφία ελάχιστες έως ανύπαρκτες, διακόπηκε κάθε σχέση με δική τους ευθύνη, άρα χρειάζεται να δημιουργηθούν, να κατασκευαστούν καλύτερα νέες, ώστε «η ηθική αριστερά να αποκτήσει κοινωνική αναφορά και να διασυνδεθεί με τα κινήματα των δρόμων και των πλατειών».

Οι προηγούμενες απόπειρες (Κουφοντίνας και δημοκρατικά δικαιώματα ενός κατά συρροή δολοφόνου, αστυνομική βία, δικαιώματα της νεολαίας στα κορωνοπάρτι κ.λ.π.) ευτέλισαν στο έπακρο κάθε αριστερή πολιτική πρωτοβουλία και κατέστησαν τον ΣΥΡΙΖΑ συνώνυμο του πολιτικού αμοραλισμού και του δημόσιου χαβαλέ, οι εργατικές κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται είναι η καθαρτήριος διαδικασία για να επανασυνδεθεί «το αριστερό ηθικό πλεονέκτημα» με την πηγή του κι ο ΣΥΡΙΖΑ με το ιστορικό παρελθόν του.

Ο Αλέξης Τσίπρας χρειάζεται επειγόντως προσωπική πολιτική νομιμοποίηση, επειδή είναι ηλίου φαεινότερο πως έχει, στην προϊούσα πολιτική του απαξία, καταστεί βαρίδι για το κόμμα του, όσο και αν επιθυμεί να διατηρεί ακόμη την εικόνα του αριστερού wonderkid από τη γοητευτική (και ηρωική συνάμα) περίοδο «της γάτας των Ιμαλαϊων» και της εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα της πλατείας Συντάγματος.

Ένα βήμα πριν την έναρξη της επανόδου στην κανονικότητα, με τις δημοσκοπήσεις να είναι ανελέητες, την κοινωνία να αδιαφορεί για όλα τα πολιτικά μηνύματα της αριστεράς, τις μετρήσεις όλες να επιβεβαιώνουν την πολιτική επικυριαρχία του πρωθυπουργού και το προσωπικό του πολιτικό κεφάλαιο να βαίνει καθημερινά μειούμενο ο κ. Τσίπρας αναζητεί την δική του «τελευταία έξοδο Ρίτα Χέϊγουορθ» και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη του προσφέρει μια ευκαιρία.

Δυστυχώς, για τον ίδιο, κατάφερε ακόμη μια φορά να αυτοακυρωθεί, να υπονομεύσει αυθεντικά τον πολιτικό του λόγο, να συνδέσει τη δημόσια εικόνα του με τις χειρότερες εκδοχές του αριστεροβολεμένου κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού των εργατοπατέρων του πασοκικού λαϊκισμού και να ευθυγραμμιστεί με τις ακραίες επιλογές των κάθε λογής συνδικαλισταράδων, που απομύζησαν το κράτος και οδήγησαν (και αυτοί) στη χειρότερη μεταπολεμική οικονομική κρίση τη χώρα.

Η εικόνα του πασίγνωστου Νίκου Φωτόπουλου, σε τηλεδιάσκεψη συνδικαλιστών, από τη μια να γλείφει πατόκορφα τον Τσίπρα και την πολιτική αυθεντία του και από την άλλη να παραθέτει στο δημόσιο λόγο «σφυριά κι αμόνια» και να καλεί την εργατική τάξη «δυνατά, σταθερά, ανυποχώρητα και αταλάντευτα να μείνει στη γραμμή του χρέους» είναι πολιτική κατάντια (μια ακόμη στις πολλές) για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρο του, την ώρα που η, επίσης, πασίγνωστη Μαριλίζα, αυτό το απαύγασμα της καθημερινής σκληρής δουλειάς με χιλιάδες ένσημα στο ΙΚΑ, έστεκε σε μια γωνία ακούνητη, αμίλητη, αγέλαστη, μια πολιτική καρικατούρα από το χειρότερο παρελθόν της χώρας.

Όχι, ο κ. Φωτόπουλος όταν αναφέρονταν  στο «χρέος» δεν εννοούσε αυτό που οι συνδικαλισταράδες σαν τον ίδιο και την παρέα του άφησαν στη ΔΕΗ αποχωρώντας, ούτε εκείνο που η διαχείριση του κατέληξε στα δικαστήρια με την απίθανη περίπτωση του «ΔΕΗ Travel» με ηγέτη τον απίθανο Ρίζο Ρίζο!!!

Για το «χρέος» της εργατικής τάξης των κάθε λογής Κολλάδων αυτής της χώρας, για τον συνδικαλισμό του εργατικού ακτιβισμού, για τη δημοκρατία των δρόμων και «το σίδερο που θα λυγίσει όταν όλα τα σφυριά και τα αμόνια θα βαράνε στο ίδιο αμόνι» μιλούσε ο κ. Φωτόπουλος και στο άκουσμα του προσκλητηρίου του ξύπνησαν οι μνήμες όλων των παρελθόντων ηγετών του αριστερού εργατοπατερισμού.

Η πρόσκληση του κ. Τσίπρα προς τους συμμετέχοντες στην απεργία της 6ης Μαΐου να ενώσουν τις φωνές τους και την πολιτική τους δράση για να προκύψει ένα ανάχωμα στην ακύρωση των εργατικών κατακτήσεων έτυχε μάλλον ψυχρής υποδοχής, άλλωστε οι μνήμες από την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ και στα εργασιακά είναι πολύ πρόσφατες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πως απέχει σταδίους ακόμη από την προσαρμογή του στα δεδομένα του πρώτου τετάρτου του 21ου αιώνα.  Δεν είναι κρίμα, που ο πολιτικός του λόγος οδηγεί σε εργαλεία ανάλυσης της πολιτικής πραγματικότητας των αρχών του 20ου αιώνα, ούτε ότι επιχειρεί να ασκήσει πολιτική στα θολά νερά, προεξοφλώντας το περιεχόμενο ενός νομοσχεδίου χωρίς καν να το έχει αναγνώσει.

Είναι μια εξέλιξη απολύτως φυσιολογική για αυτή την ημι-αριστερή εκδοχή του δρομαίου ακτιβισμού που παραδέρνει καθημερινά ανάμεσα στον Κουφοντίνα και στην αντίσταση στην αστυνομική βία από τη μια και στην παλαιομαρξιστική ερμηνεία της κοινωνίας από την άλλη.

Source link

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here