Σκέψεις από τον Αθανάσιο Καμηλάρη

Η διαφορά της πολιτικής νοοτροπίας των υποστηρικτών της Κεντροδεξιάς με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, είναι αυτή που πολλές φορές μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα και λάθος αξιολογήσεις για κάθε θέμα που έρχεται στην επικαιρότητα.

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε εμείς οι Κεντροδεξιοί είναι ότι κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια.

Πολιτικές συμπεριφορές στελεχών και πολιτευομένων στα κόμματα της αντιπολίτευσης, που μένουν ατιμώρητες από τις ηγεσίες τους, για εμάς θα ήταν σίγουρα αιτίες διαγραφής είτε από την κοινοβουλευτική ομάδα είτε από το κόμμα.
Πιστεύουμε λοιπόν αφελώς ότι αυτές τις συμπεριφορές θα τις βλέπουν οι οπαδοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης και θα στραφούν προς την Ν.Δ..

Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι και αυτό φαίνεται διαχρονικά στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται μετά από τα γεγονότα.

Μετά από όσα είχε κάνει ο Τσίπρας, πολλοί έλεγαν εδώ και χρόνια για επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στο 3-4%.
Τίποτε και οι συμπεριφορές τύπου Πολάκη, δεν έχουν κουνήσει τον ΣΥΡΙΖΑ από το 20-25%.
Δεν βλέπουμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης καμία ενόχληση στους οπαδούς του και τουναντίον προσπαθούν, ακόμη και κόντρα στην λογική, να δικαιολογούν τα πάντα.

Κάτι τέτοιο διαισθάνομαι και για τους οπαδούς του σημερινού ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, που μετά την καταψήφιση του νομοσχεδίου για τα ναυπηγεία της Ελευσίνος και την υπόθεση του μειονοτικού του βουλευτή που αποκάλεσε Τουρκική την Ελληνική Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, δεν είδα να καταδικάζουν το “χλιαρό μασάζ” που ήταν η ποινή του!

Σε περίπτωση που αυτές οι συμπεριφορές ήταν από την Ν.Δ., πριν προλάβει το κόμμα να πάρει θέση εμείς θα είχαμε βγεί στα κάγκελα βλέποντας την δημοσίευση σε κάποιο αντιπολιτευόμενο site, πρίν ακόμη διαπιστώσουμε εάν είναι αληθές ή όχι!

Θα μου πείτε “εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους” ή το ακόμη συνηθέστερο “δεν είμαστε πρόβατα”!

Συμφωνώ και στα δύο αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μεταξύ ανηφόρας και κατηφόρας, υπάρχει και το ίσωμα!
Ιδίως όταν η Παράταξη βάλλεται πανταχόθεν και διακυβεύεται το μέλλον της Χώρας.

Δεν γνωρίζω εάν τελικά θα εκτιμήσει κανείς από τους αντιπάλους μας το ότι εμείς είμαστε έτσι και μάλλον σιωπηλά σκεπτόμενοι μας αποκαλούν “χρήσιμους ηλίθιους”.

Οι εκλογές που έρχονται σε αυτήν την συγκυρία είναι περισσότερο από καθοριστικές και καλό είναι τουλάχιστον δημόσια να αποφεύγουμε εσωστρέφειες και ενδοπαραταξιακά μαχαιρώματα.

Η κεντροδεξιά Παράταξη επιβίωσε την πιο δύσκολη εποχή του λαϊκισμού και των μνημονίων, ακριβώς γιατί είχε οπαδούς και στελέχη που “έβαζαν πλάτη” στα δύσκολα.
Τώρα που η εποχή του δικομματισμού έχει περάσει η Παραταξιακή συνείδηση είναι απαραίτητη όσο ποτέ.