Την περασμένη άνοιξη η Ιταλία και ιδιαίτερα η Λομβαρδία έγινε το υγειονομικό hotspot της Ευρώπης εξαιτίας του ανελέητου χτυπήματος που δέχτηκε από την λαίλαπα του κορωνοϊού. Νωπές είναι ακόμη οι εικόνες με το μακάβριο κονβόι των στρατιωτικών οχημάτων που μετέφεραν φέρετρα σε άλλες πόλεις αφού οι δυνατότητες ταφής στο χαροκαμένο Μπέργκαμο είχαν εξαντληθεί.

Επιμέλεια: Νίκος Τσαγκατάκης 

Έχει περάσει από τότε ένα χρόνος και ευτυχώς το… μακελειό έχει δώσει τη θέση σε μία υποτυπώδη κανονικότητα. Κανονικότητα υπό την έννοια ότι η καθημερινότητα έχει αποκτήσει παλμούς έστω και με την εφαρμογή περιοριστικών μέτρων. Υποτυπώδης επειδή οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας έχουν στο μυαλό τους όχι τόσο τη φονικότητα της λοίμωξης –υποψιασμένοι γαρ– αλλά την πανδημία της ύφεση της ανεργία και απώλεια ελεύθερης δράσης.

H Maria-Cristina Muzzolon περιέγραψε στην «Α» την ιταλική καθημερινότητα στο νέο κύμα της πανδημίας

Αυτό τουλάχιστον εξηγεί στην «Α» η Maria-Cristina Muzzolon που είχε την καλοσύνη να περιγράψει στην εφημερίδα μας αυτό που βιώνει στην χώρα της.

«Όπως σε όλο τον κόσμο, αυτή η πανδημία μάς έχει επηρεάσει και μας έχει φοβίσει πολύ εξαιτίας του θανάτων που προκάλεσε αλλά και του μεγάλου πλήθους ηλικιωμένων που είναι τόσο ευάλωτοι και κινδυνεύουν» λέει η Maria-Cristina που ζει στην επαρχία της Μόντσα Μπριάντσα (σ.σ. αποτελεί τη 12η περιφέρεια της Λομβαρδίας).

Τα χρώματα του υγειονομικού κινδύνου και το χάρτινο sms

Τα ιταλικά υγειονομικά πρωτόκολλα δεν διαφέρουν πολύ από τα ελληνικά ως προς την αξιολόγηση του πανδημικού κινδύνου ανά γεωγραφική περιοχή. Όπως είπε στην «Α» η Maria-Cristina οι αρχές στην χώρα της έχουν κι εκεί χρωματίσει τις περιφέρεις είτε με κόκκινο χρώμα που υποδεικνύει ότι η μετάδοση της COVID-19 είναι υψηλή είτε με κίτρινο/πράσινο χρώμα προκειμένου να καταδειχτεί ότι στις συγκεκριμένες περιοχές η μετάδοση του κορωνοϊού είναι χαμηλής ή και ανεπαίσθητης έντασης. «Με βάση τη σοβαρότητα των λοιμώξεων και με βάση τα χρώματα, εμείς οι πολίτες μπορούμε να δρούμε και με λιγότερη ή περισσότερη ελευθερία κινήσεων, ιδίως σε ό,τι αφορά τις μετακινήσεις μεταξύ πόλεων» υπογραμμίζει η συνομιλήτριά μας και συνεχίζει:

«Εδώ που ζω είμαστε στην κίτρινη ζώνη και αυτή την περίοδο μπορούμε να κινηθούμε αρκετά ελεύθερα. H κυκλοφορία επιτρέπεται από τις 5:00 το πρωί έως τις 22:00. Για να δικαιολογήσουμε τη μετακίνηση πρέπει να έχουμε συμπληρωμένο ένα έγγραφο “αυτο-πιστοποίησης” στο οποίο αναγράφεται ο λόγος της μετακίνησης και ο προορισμός. Σε ό,τι αφορά, τέλος, τις εντός οικίας συγκεντρώσεις η σύσταση είναι να μην έχουμε περισσότερα από 6 άτομα ταυτόχρονα».

«Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι συμπατριώτες μου σέβονται τους κανόνες προστασίας όπως η χρήση μασκών και αντισηπτικών και τηρούν σε μεγάλο βαθμό τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης» συμπληρώνει η Maria-Cristina.

Παλαιότερο στιγμιότυπο από την άδεια πλατεία μπροστά από τον καθεδρικό ναό του Μιλάνο

Ο φόβος του (οικονομικού) αύριο

Είναι κοινός τόπος όλων των κοινωνιών που συνεχίζουν να μαστίζονται από την πανδημία η απαισιοδοξία που κυριαρχεί για το αύριο και την οικονομική κρίση που πυροδοτείται από τον εν εξελίξει υγειονομικό πόλεμο. Αυτή την απαισιοδοξία δεν έκρυψε ούτε η  Maria-Cristina Muzzolon  κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας. «Εκτός από τον φόβο της μετάδοσης, η μεγάλη ανησυχία μετά από ένα έτος “συγχρωτισμού” με την COVID-19 είναι η απώλεια της ελευθερίας, της εργασίας και, ως εκ τούτου, της μη δυνατότητας ελεύθερης δράσης» τονίζει η Maria-Cristina και εξηγεί:

«Αυτή τη στιγμή, οι εταιρείες δεν μπορούν να απολύσουν, αλλά άτομα όπως εγώ που είχαν συμβόλαιο εργασίας ορισμένου χρόνου, αυτά δεν ανανεώθηκαν με αποτέλεσμα την ουσιαστική διακοπή της εργασίας. Η βοήθεια από το κράτος για τους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι ικανοποιητική, τόσο σε επιχειρηματίες όσο και εργαζόμενους». Σύμφωνα με τη συνομιλήτρια της «Α», σε όλους τους εργαζόμενους που όπως η ίδια οι συμβάσεις τους δεν ανανεώθηκαν, το ιταλικό κράτος κατέβαλε δύο μηνιαίες πληρωμές των €600 η κάθε μία, ενώ στους εργαζόμενους που απασχολούνταν σε επιχειρήσεις που έκλεισαν λόγω πανδημίας το αντίστοιχο επίδομα ανέρχεται σε €1.000 μηνιαίως. Τότε υπήρχαν περαιτέρω υποστηρίξεις με βάση τις διαφορετικές οικογενειακές καταστάσεις του καθενός ανάλογα τα άτομα της οικογενείας και τον όγκο της επιχείρησης.

«Και στο συναισθηματικό, το ψυχολογικό κομμάτι, πώς… παλεύεται;» ρωτήσαμε την Maria-Cristina Muzzolon  λίγο πριν από το κλείσιμο της συνομιλίας μας. Η απάντηση γλυκόπικρη:

«Είναι σίγουρα μια περίπλοκη στιγμή όπου βλέπω την ελευθερία μου περιορισμένη. Σε 50 χρόνια ζωής δεν μου συνέβη ποτέ αυτό και προσπαθώ να αντιδράσω σε αυτήν την κατάσταση με τα “όπλα” που έχω. Βγαίνω, δηλαδή, για βόλτα μόνη μου στις περιοχές που επιτρέπεται φορώντας σχεδόν συνέχεια τη μάσκα μου και διατηρώντας τις προβλεπόμενες αποστάσεις όταν συναντώ άλλους ανθρώπους. Όποτε, δε, μου δίνεται η ευκαιρία κάνω μικρές “αποδράσεις”, όπως για παράδειγμα τις προάλλες που έκανε μεν πολύ κρύο αλλά είχε κι έναν πολύ όμορφο ήλιο να λάμπει στο μπλε του ουρανού. Έτσι “καβάλησα” τη μηχανή μου –μια Moto Guzzi V7– και πήγα στο κοντινό Κόμο για να πιώ έναν καφέ. Και ξέρετε τι είδα; Είδα συμπατριώτες μου να περπατούν και να ενοχλούνται μόνο από αυτήν την “άσχημη” μάσκα που δεν μας επιτρέπει πλέον να δούμε τα φανταστικά χαμόγελα των ανθρώπων».

(*) Η επικοινωνία με την κυρία Maria-Cristina Muzzolon  κατέστη εφικτή με την πολύτιμη βοήθεια του φοροτεχνικού Mάριου Σκυλά τον οποίο και ευχαριστούμε θερμά 

 

Source link

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here