Ένας χρόνος πανδημίας

Γράφει ο Αθανάσιος Καμηλάρης

Ένας χρόνος που η ζωή μας ξαφνικά έχασε την κανονικότητά της.
Ένα μεγάλο συμπέρασμα ότι τίποτε στην ζωή μας δεν είναι δεδομένο.
Φαίνεται ότι βρισκόμαστε στην τελευταία πράξη του δράματος και τα πολυπόθητα εμβόλια έχουν δώσει μια νότα αισιοδοξίας ότι σε λίγους μήνες θα ξαπάρουμε τις ζωές μας πίσω.

Ένας μικρός απολογισμός από όσους δεν έχουν χάσει την μνήμη τους είναι χρήσιμος για να αποφύγουμε στο μέλλον και μέχρι το τέλος αυτού του εφιάλτη, τα ίδια λάθη.

Εξ αρχής η κοινωνία διχάστηκε σε αυτούς που ακολουθούσαν τις οδηγίες των υπεύθυνων επιστημόνων και σε αυτούς που πάντα ήταν απέναντι στην λογική και την Επιστήμη.

– Τους πρώτους μήνες κυριαρχούσε η άποψη ότι ο ιός δεν υπάρχει.
– Ακολούθησε η αμφισβήτηση σε κάθε μέτρο και μέσο προστασίας.
– Οι μάσκες κρίθηκαν “επικίνδυνες”.
– Τα lock down μέσο για “στέρηση της ελευθερίας” μας.
– Οι προβλέψεις ότι τα εμβόλια θα χρειαστούν χρόνια για να κυκλοφορήσουν έδιναν και έπαιρναν.
– Μετά όλοι αυτοί εντάχθηκαν στο αντιεμβολιαστικό κίνημα, αναζητώντας νεκρούς για να αποδείξουν ότι η Πολιτεία είναι αναποτελεσματική.

Η πλήρης διάψευση όλων αυτών από την εξέλιξη των γεγονότων είναι η καλύτερη απόδειξη ότι τα λεγόμενά τους ήταν αποτέλεσμα πολιτικού φανατισμού ή απόλυτης άγνοιας.

Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και σήμερα όλοι αυτοί έχουν λουφάξει στα λαγούμια τους.

Ένα είναι δεδομένο και ανεπίστρεπτο:
6.439 συμπολίτες μας έχασαν την μάχη για την ζωή τους μέχρι σήμερα.
Ένα ποσοστό από αυτούς σίγουρα έφυγε ασπαζόμενο αυτές τις θεωρίες και ας το έχουν υπ’όψη τους αυτοί που επί ώρες σε πληκτρολόγια και ΜΜΕ προσπαθούσαν να πείσουν τον κόσμο να μην πιστεύει τίποτε.

Κοιτάμε μπροστά και δεν ξεχνάμε τίποτε από όλα αυτά και ιδίως τα πρόσωπα που ηγήθηκαν αυτής της επικίνδυνης εκστρατείας.