Από τον Γιώργο Τσουκαλαδάκη

Τυχαία προχτες είδα μία φίλη μου στον δρόμο (δημόσιο υπάλληλο) και τη ρώτησα πως βλέπει την πορεία της κυβέρνησης. Γνώριζα βέβαια πως είναι αριστερών πεποιθήσεων αλλά ήθελα τη γνώμη της.

Κοίταξε Γιώργο, μου λέει. Οι άνθρωποι φαίνονται σοβαροί, θα έλεγα πως με έχουν κερδίσει αλλά μου τα χαλάσανε που ανοίξανε τα σύνορα με τον τουρισμό. Όφειλε η κυβέρνηση να μας προστατέψει περισσότερο από την πανδημία!

Εκεί της είπα πως δεν μπορεί να καταλάβει πως δεν άντεχε η οικονομία μας άλλο τα κλειστά σύνορα. Επέμενε όμως. Στο τέλος της συζήτησης τη ρώτησα: Καταλαβαίνεις πως αν δεν ανοίγανε τα σύνορα θα έβλεπες ανθρώπους να πέφτουν από τα μπαλκόνια τους εξαιτίας της οικονομικής απόγνωσης; Δε νομίζω πως το κατανόησε ιδιαίτερα.

Το σοκ όμως μου ήρθε χτες το βράδυ όταν βγήκα με μία παρέα για να τα πούμε (όλοι κεντροδεξιοί) και το ίδιο ακριβώς μου είπε μία άλλη Δ/Υ. Εκεί δεν άντεξα και τη ρώτησα, μα αν είναι όλα κλειστά τότε ποιος θα πληρώνει τον μισθό σου που βγαίνει από τις εισφορές και τη φορολογία; Ποιος θα δίνει τις συντάξεις; Αυτό μου θυμίζει τα λεφτόδεντρα του ΣΥΡΙΖΑ. Εκνευρίστηκε και μου είπε πως είμαι άδικος αφού ψηφίζει Ν.Δ.

Με λίγα λόγια.
Είμαστε δύο ξεχωριστοί κόσμοι ανεξαρτήτως ιδεολογικής κομματικής προέλευσης. Ο ένας είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι που δε θέλουν; δεν μπορούν; να κατανοήσουν πως κινείται η οικονομία και όλοι οι υπόλοιποι.
Μαντέψτε ποιοι είναι περισσότεροι.