Γράφει ο Γιώργος Τσουκαλαδάκης

Λίγα λόγια για το χτεσινό φιάσκο.
Είναι ντροπή η εικόνα που έβγαλε χτες η κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας. Τελεία παύλα παράγραφος.

Ο Πολάκης είναι ένα κοινοβουλευτικό όνειδος, ένας άνθρωπος που για τον κεντρώο αλλά και δεξιό χώρο ίσως από τα πιο <<μισητά>> πρόσωπα. Μας έχει βρίσει, απειλήσει και χυδαιολογήσει δεκάδες φορές. Για συμβολικούς λόγους ΕΠΡΕΠΕ να είχε αρθεί η ασυλία του. Και ας μην ήταν για βαρύ αδίκημα. Η μη άρση της ασυλίας του είναι χτύπημα σε όλους εμάς που με προσωπικό κόστος νύχτα μέρα δίναμε μάχες για να ξεφορτωθούμε τον Πολλάκη και τον εσμό του και δικαίως χτες νιώσαμε βαθιά προσβεβλημένοι έως προδομένοι.

Όμως από αυτό το σημείο μέχρι να θεωρούμε πως ο Άδωνις ή ο Κυρανάκης που έχουν δώσει άπειρες μάχες απέναντι στο συριζα και ειδικά απέναντι στον Πολάκη, ακόμα και δικαστικές π.χ. αλλά και να κατηγορούμε τους υπόλοιπους βουλευτές μας πως τα έχουν κάνει πλακάκια με τον Πολάκη ή το ΣΥΡΙΖΑ απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα. Είναι στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας ως εκ τούτου απορρίπτεται.

Την καίρια ευθύνη γι αυτή την εικόνα την έχει ο Σταύρος Καλαφάτης που είναι υπεύθυνος για την οργάνωση της κοινοβουλευτικής ομάδας. Αν είχε φιλότιμο θα είχε παραιτηθεί χτες. Διαθέτουμε 158 βουλευτές. Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει στοιχειώδης οργάνωση.

Το πρόβλημα είναι πως μερικοί βουλευτές μας για κάποιο λόγο είναι ιδιαιτέρως χαλαροί και γι αυτό υπάρχουν ευθύνες που φτάνουν ψηλά.

Αν πάλι η Νέα Δημοκρατία θέλει να δείξει πως είναι ένα σοβαρό κόμμα – κυβέρνηση τον υπαίτιο ή υπαίτιους για αυτήν την ιλαροτραγωδία που παίχτηκε θα έπρεπε να τους είχε παύσει επίσης χτες από τα καθήκοντά τους.

Επειδή έρχονται πολύ δύσκολες μέρες είναι απαραίτητο να αλλάξουν πολλά πράγματα μέσα στο κόμμα. Γιατί οκ δεν ήταν σχεδιασμένο αυτό που έγινε, το πιστεύουμε. Είναι εικόνα όμως που δίνουμε προς τα έξω; Και τι θα γίνει σε κάτι χειρότερο – μεγαλύτερο;

Αποφάσεις χτες.

Το αστείο με τη βουλευτική ασυλία πρέπει κάποτε να τελειώσει σε όλα πλην πολιτικών αποφάσεων τους. Γιατί το σύνταγμά μας, γράφει πως είμαστε όλοι ίσοι μεταξύ ίσων.

Είμαστε όμως;